Nieuws uit Hoogeveen (14) - april 2008                 home
Hallo lieve familie.
Daar zijn we dan weer met de laatste nieuwtjes vanuit Hoogeveen. Onze reis naar Sri Lanka van half januari tot half februari staat al beschreven op onze site www.srilankahulp.nl. Dus tot maart weten jullie alles al van ons.
Maar ten eerste willen wij Bert heel hartelijk bedanken dat hij zich zo ontzettend inspant voor “onze site”. Hij heeft zo wie zo al een ontzettend druk leven, maar met deze site erbij heeft hij het wel heel erg druk. Hij houdt alles keurig bij en dan komen er ook nog af en toe problemen om de hoek kijken, zoals een failliete provider. Nogmaals Bert, namens ons allen, heel hartelijk bedankt en we hopen natuurlijk dat je nog jaren de familie site wilt beheren. Wij zullen ons best doen om materiaal in te sturen. Want met elkaar moeten we de familie site maken.
Maar nu onze belevenissen… We kwamen dus half februari vanuit Sri Lanka met 32 graden hier nog weer in de winter terecht. En die winter duurde maar door en door. Eindelijk schijnt dan nu overdag heerlijk het zonnetje, maar ’s nachts vriest het toch nog behoorlijk. We zijn na de winter nog niet weer in onze caravan geweest, want daar is het gewoon te koud voor. De kachel is trouwens ook nog kapot en moet eerst gerepareerd worden. Met Pinksteren willen we er in ieder geval weer slapen, dus voor die tijd moet alles weer in orde zijn.
We hoorden trouwens een week na onze thuiskomst van de vakantie, het heugelijke nieuws dat we weer opa en oma mogen worden. Dat is toch geweldig!!!! Francisca en Fedor verwachten in oktober hun tweede kind. Tot nu toe verloopt de zwangerschap nog niet zo geweldig, Francisca is meer dan 13 kilo afgevallen in die periode. Ze kan helemaal niets binnen houden. Ze heeft, zoals jullie weten, ook een paar dagen in het ziekenhuis gelegen en daarna ging het bijna een week goed, toen weer een paar dagen niet, en nu kan ze sinds een paar dagen weer wat drinken en een paar crackers per dag binnen houden. We hopen dat het nu dan eindelijk de goede kant op zal gaan. Met de baby gaat alles uitstekend.
Ook Niels heeft een kleine week in het ziekenhuis gelegen met overgeven en diarree. Hij is er gelukkig weer helemaal bovenop. Vanuit ’s Gravendeel hebben we gelukkig geen ziekmeldingen gehoord. Maar Wim zelf heeft een paar weken griep gehad, zo erg zelfs, dat hij niet kon deelnemen aan de uitvoering van de muziekvereniging. Nou dat is nog nooit gebeurd!
Mijn berichtje lijkt inmiddels wel op het "ziekenhoekje" of iets dergelijks.

We hebben trouwens een paar gezellige verjaardagen gevierd. Bert en Hendriët pakten heel groot uit, hun 30-jarig huwelijk en Hendriëts 50e verjaardag. Dat was heel gezellig, met ontzettend lekker eten. Ook de verjaardag bij Ria en die van mijzelf waren gezellige avonden.

Afgelopen vrijdag was er voor onze Sri Lanka-actie een Benefietconcert in de Oosterkerk in Hoogeveen. Dit was een prachtige avond, georganiseerd door WZO Hoogeveen. De afkorting betekent "Werelddiakonaat, Zending en Ontwikkelingshulp" en gaat uit van genoemde kerk. Geweldig, ten eerste hoe goed ze dit georganiseerd hadden. Er was heel veel bekendheid aan gegeven via kranten en aanplakbiljetten. Deze avond traden er 4 solisten belangeloos op. Dat was organist Erik Pastink, (woont helemaal in zuid Duitsland), Klaas Pool (saxofonist), Hanneke Giethoorn (sopraan) en Hermanda Streutker (alt). Wim en ik gaven via de beamer een presentatie van onze activiteiten in Sri Lanka. Eigenlijk een verantwoording van wat we allemaal hebben kunnen doen met het geld dat hier in Nederland bij elkaar is gespaard door jullie allemaal. Helaas was de opkomst niet zo groot, ongeveer 60 personen. Henk en Rita vertegenwoordigden de familie en hebben ook genoten. En…. ondanks de magere opkomst was de opbrengst voor Sri Lanka toch weer geweldig, 655 euro! Hier zijn we ontzettend blij mee en we hopen dit volgend jaar weer goed te besteden. De acties van de Oosterkerk gaan door tot september en dan moeten we andere bronnen zien aan te boren. Dus als jullie nog ideeën hebben??

Nu op naar de familiedag op 17 mei a.s. We verheugen ons er enorm op!! En hopelijk houden we het droog…  

Dus, allemaal tot zaterdag 17 mei.

 home

Nieuws uit Hoogeveen (13) - december 2007
Het is alweer een hele tijd geleden dat we iets van ons hebben laten horen. En dat terwijl er best wel nieuws te melden is van het Hoogeveense front.

Allereerst is daar natuurlijk de geboorte van onze kleindochter Linde. Een geweldig geschenk is het. Niet alleen voor Ed, Mirjam, Mees en Chantal, maar ook voor ons. En hoe kan het ook anders het is een plaatje van een baby!
Chantal en Mees hebben er een zusje bij. De mannen kunnen het daar nog wel eens moeilijk mee krijgen, want de vrouwen zijn inmiddels in de meerderheid…. Nu wonen ze nog op een tijdelijk adres, maar straks in het nieuwe huis.
En wie kan zeggen: alleen en met eigen handen gebouwd? Het wordt een prachtig huis op een hele mooie plaats. Ed, Mirjam, Mees en Linde  hopen er ongeveer april/mei in te kunnen trekken en Chantal heeft straks weer ruimte genoeg om eventueel met een vriendinnetje te komen logeren.

Fedor kreeg vorige week bericht dat zijn arbeidscontract voor onbepaalde tijd werd vastgesteld. In deze tijd is dat een unicum. En dat dankzij het feit dat hij van aanpakken weet!! Francisca heeft het goed naar haar zin in de nieuwe baan. Toch zou ze graag wat minder willen werken om zo wat meer te kunnen genieten van het opgroeien van Niels.
Gelukkig gaat het met haar vader weer beter en is er een zorg minder daardoor.

Diny heeft allerlei onderzoeken ondergaan omdat ze maar niet van haar rugklachten af kan komen. Nog steeds is niet bekend wat de oorzaak van het ongemak is.

Zelf ben ik in april gedotterd, helaas zonder succes. Dat merkte ik al heel gauw na de dotterprocedure. Bij inspanning weer dezelfde klachten. De cardioloog vond het onverantwoord een nieuwe ingreep te doen en adviseerde om het rustiger aan te doen.
Daartoe werd ik wel gedwongen door een operatie aan beide grote tenen. Het is een zgn. hallux operatie waarbij een stukje van het bot is gehaald. Een erg pijnlijke geschiedenis. Het is nu ruim twee maand geleden en nog is het lopen erg pijnlijk.
Maar elk nadeel heb ook z’n voordeel zou Cruyff zeggen. De hartklachten waren door de noodzakelijke rust beduidend minder aanwezig. Zelfs hebben we voor het eerst een tuinman ingeschakeld en dat wil voor de kenners wat zeggen…..

De trek naar onze caravan op Urk staat in dit jaargetijde op een laag pitje. Alles is afgesloten voor de vorst en we komen er denk ik pas weer na ons bezoek aan Sri Lanka.

Over Sri Lanka gesproken. De acties lopen voortreffelijk. Niet alleen op Urk, maar dit keer vooral ook in Hoogeveen e.o.  Op de site wordt daar gewag van gemaakt, het is de moeite waard daar even te kijken al is het alleen al om te zien hoeveel mensen zich inzetten om onze doelstellingen te helpen verwezenlijken. Dus kijk even op www.srilankahulp.nl 

We vervelen ons geen minuut dat moge duidelijk zijn. Diny heeft een nieuwe hobby gevonden in het maken van felicitatiekaarten en menigeen binnen de familie heeft al een leuke bewerkte kaart gehad denk ik. Verder heeft ze zich sinds kort aangesloten bij de vrouwenbond. Och en van het een komt vaak het ander.
Zelf heb ik de diverse muziekverenigingen en vooral in de tijd rond kerst is het dan druk.

18 januari hopen we weer af te reizen naar ons tweede vaderland, Sri Lanka en daar verheugen we ons bijzonder op.

Vanaf deze plaats willen we ook Henk en Rita een hele goede vakantie toewensen in Brazilie . Verder wensen we iedereen binnen de familiekring, maar ook daarbuiten,  hele prettige kerstdagen en een harmonieus 2008!!!

 home

Nieuws uit Hoogeveen (12) - februari 2007
Lieve familie. 

Voor het eerst neem ik dan de honneurs waar om een stukje te schrijven voor onze familiekrant. Dit was altijd automatisch Wim zijn taak maar nu ik niet meer werk, heb ik daar zogenaamd wel tijd voor. Wat ik zelf nooit had verwacht, ik mis mijn werk niet!!!! Mijn tijd is als vanzelf opgevuld met van alles en nog wat, hoewel ik niet kan zeggen dat ik belangrijke dingen doe, maar je moet maar denken: die levensperiode ligt achter ons.

Eén dag per week doe ik trouwens nog wel heel belangrijk werk en dat is een dag op Niels passen. Oppassen vind ik trouwens niet het goede woord hiervoor, maar we amuseren ons een hele dag met elkaar. Ik geniet daar enorm van. ´s Morgens is Wim naar de muziek en ´s middags ligt hij op z´n knieën in de kamer en loop hij kilometers met Niels om en rond het huis. En af en toe gaan we ook nog naar onze caravan op Urk!

Onze laatste berichten zijn al van een hele tijd geleden, dat was vorige herfst. Inmiddels is er al weer heel wat gebeurd.

Ten eerste hopen Mirjam en Ed in september een baby te krijgen. Dit is natuurlijk geweldig nieuws. Op de familiedag kunnen jullie de baby in wording bewonderen in de vorm van een ronde buik. Elke familiedag loopt er tegenwoordig een zwangere rond. De locatie moet dus steeds groter worden om ons allemaal te herbergen.

Het wonen in Hoogeveen bevalt ons nog steeds prima. We hebben dan ook een heerlijk huis op een mooie locatie. De vrijheid om ons huis is bijna gelijk als aan de Oostwijk.

Op 1 januari ben ik dus gestopt met werken wegens reorganisatie van het bedrijf. In december was Fedor al begonnen met ander werk. Gelukkig is hij hoegenaamd niet werkloos geweest en bevalt het hem prima en andersom is dat ook zo bij z´n baas. Maar het nadeel was dat hij ook nachtdiensten kreeg. Francisca had op haar werk ook nachtdiensten. Het probleem was dus, dat wanneer ze beiden tegelijk nachtdiensten hadden, ze eigenlijk dag en nacht oppas nodig waren voor Niels. Want ´s nachts moesten ze dan beiden werken en overdag moesten ze dan slapen. Dus dag en nacht oppas, alleen ´s avonds bleven er dan een paar uur over om zelf voor Niels te zorgen. Ze waren bang dat hij dan op een gegeven moment zou vragen, wie zijn die mensen die me ´s avonds naar bed brengen?

Maar dan zie je maar weer, soms komt er vanzelf een oplossing. Want Francisca  ging solliciteren en kon een baan krijgen in het ziekenhuis in Hoogeveen. Dichter bij huis en ook nog een flinke promotie. Alleen moet ze nu 4 dagen per week werken, dat is wel veel voor een moeder, maar het bevalt haar prima.

In het laatste verslag meldde ik dat we bijna 4.000 euro hadden gekregen voor onze actie voor Sri Lanka. Dat is uiteindelijk maar liefst 8.500 euro geworden. Geweldig!!

Dit geld hebben we in contanten in januari meegenomen naar Sri Lanka. Bert is bezig om voor ons een site op te zetten, jullie kunnen dus binnenkort op Internet onze bevindingen bekijken met foto´s.

We hadden dus een soort werkvakantie, waar we ontzettend van genoten hebben. Het weerzien met al die bekenden (die we door de jaren heen hebben gekregen) is hartstikke leuk. We hoeven ons geen seconde te vervelen, we komen eerder tijd te kort, want iedereen wil toch dat je een keer bij hun thuis komt. Het liefst ook mee-eten, maar dat proberen we zoveel mogelijk te voorkomen. Tenslotte hebben we "all in" en het eten in het hotel dus eigenlijk al betaald. Dit was wel voor het laatste jaar want het hotel heeft "all-in" afgeschaft. Het kon niet meer uit. Het personeel maakte er teveel misbruik van. Het was niet te controleren of de drankjes naar de klanten of naar het personeel gingen. We hoorden dat er soms in 1 nacht wel 20 flessen sterke drank verdwenen.

We hadden weer net als andere jaren fietsen gehuurd. Maar direct de eerste keer viel Wim het fietsen erg zwaar. Als hij 20 meter had gefietst dan kon hij eigenlijk al niet verder. We hebben dus niet veel gefietst. Maar verder hebben we gewoon vakantie gehouden als alle andere jaren.

Thuisgekomen hadden we meteen al het feestje van Bregje haar 60-ste verjaardag. Een heel gezellige avond in d’Olde Delle.

Vrijdags werd ik 60 en kwamen m'n ex-collega’s op bezoek en ’s zaterdags de familie, alleen  Joop en Corry niet want Joop was ziek. Zij zijn dus later een keer geweest.

Na thuiskomst werden Wims klachten erger. Hij werd er zelfs ’s morgens mee wakker. Dus naar de huisarts. Onze nieuwe arts in Hoogeveen. Het werd dus meteen een kennismakingsgesprek. Dit deed hij overigens heel zorgvuldig. Hij liep onze dossiers helemaal met ons door. Wim werd dus naar de cardioloog verwezen en die liet Wim katheteriseren. Daar kwam uit dat hij gedotterd moest worden. Gelukkig was er dus nog een oplossing!!! Uiteindelijk moest hij wel 10 keer per dag iets onder de tong nemen. Op een gegeven moment zei Fedor: Mam je moet het ziekenhuis bellen wanneer hij aan de beurt is. Dit bleek dus over 5 weken te zijn, maar toen men hoorde hoe de situatie op dat moment was, heben ze er druk op gezet en een paar uur later lag Wim al aan alle toeters en bellen op de I.C. en ‘s woensdags al gedotterd, waarbij er 2 stents zijn geplaatst. Gelukkig is dit dus allemaal snel en goed verlopen. Eind mei horen we van de cardioloog of alles verder goed is.

Dinsdag a.s. moet Wim trouwens naar de dermatoloog (het zijn allemaal logen) voor een deukje in de neus . Ook dit is natuurlijk weer even spannend wat de uitslag zal zijn. Maar ondanks alles musiceert Wim weer volop. Tijdens het dotteren heeft Wim al aan de arts gevraagd wanneer hij weer mocht blazen (op zijn euphonium).

Vorige week ben ik nog een paar dagen bij Mirjam geweest en dat is altijd erg leuk .

Hier laat ik het voorlopig bij. Zoals ik dan nu eindelijk over de brug ben gekomen, hoop ik dat alle familieleden zullen volgen!

Tot ziens op de familiedag. Ik heb er zin in. De hartelijke groeten, ook van Wim.

Diny.

Home                             Kijk ook eens op de eigen pagina van Wim en Diny: www.srilankahulp.nl

 

Nieuws uit Hoogeveen (11) - juni 2006
Jawel, jullie lezen het goed, uit Hoogeveen. Want sinds 1 mei wonen we daar.   Na een verhuizing die we grotendeels in eigen beheer hebben uitgevoerd, met Fedor (wat een kanjer is dat toch) als bijna vanzelfsprekende hulp wonen we nu al weer drie maand in Hoogeveen aan de Meerkoetlaan nr. 36.
Het is nog wel even wennen, maar dat komt ook omdat we in de afgelopen periode onze andere woonplaats Urk met regelmaat hebben bezocht. We wonen hier wel heel mooi, met uitzicht op de Hoogeveensevaart die met name in de zomer druk bevaren wordt door bootjesmensen. Hemelsbreed zitten we hier niet eens zover verwijderd van,  ook alweer een vroegere woonstee, de Tapuitlaan.  Je zou niet zeggen dat het huis 30 jaar oud is. We hebben alleen de badkamer en de WC een nieuwe outfit gegeven, omdat deze toch wel wat gedateerd waren. Verder zijn we er zo ingetrokken zonder ook maar een kwastje verf of iets anders aan te brengen. Het zag er spik en span uit.

Onlangs hebben we mijn verjaardag gevierd en er waren toen ook een stuk of tien Urkers. Het was trouwens erg gezellig die avond. Hoewel Urkers toch echt wel wat gewend zijn, toch maakten ze zelfs de opmerking: “als ik zo woonde ging ik in de vakantie toch niet op een camping zitten op Urk!”
Afijn, genoeg over het huis, het zal de laatste verhuizing ook wel niet zijn geweest, al ging het ons dit keer wel wat moeilijker af. De jaren beginnen te tellen….

Gelukkig gaat het goed met de gezondheid, niet alleen van ons maar ook van de kinderen en kleinkinderen. Met name de kleinkinderen groeien als kool. Mees heeft al het hoogste woord en Niels heeft z’n eerste zwemdiploma gehaald en begint ook al met de eerste woordjes. 

Het is op dit moment wel tobben met de werkgelegenheid van de kinderen, al is de situatie heel verschillend. Fedor hoorde vorige week dat hij bij de tweede reorganisatie van Laurus boventallig is, vanwege enorme bezuinigingen en verkoop van winkelketens. Hij wist het al een tijdje dat dit er aan stond te komen. Dit is een situatie waarin hij zich beslist niet prettig voelt. Hij is dan ook druk aan het solliciteren en loopt zelfs soms zomaar bij een bedrijf binnen als er geruchten zijn dat daar mensen nodig zijn. Vaak zijn dit helaas loze geruchten. Maar het tekent zijn doorzettingsvermogen.

Ed is een huis aan het bouwen voor zijn eigen gezinnetje. Hij had de bovenverdieping al klaar met daarboven de spanten, toen na een hevige storm  de hele bovenverdieping in stortte. Zijn hele vakantiewerk was dus geruďneerd en moet hij weer opnieuw beginnen. Gelukkig waren ze verzekerd maar je haalt de tijd niet weer in, of je moet er extra mankracht opzetten en dat kost weer geld…
Mirjam wil vanwege Mees liever in hun huidige woonplaats ‘s Gravendeel aan het werk gaan. Ze staat al ingeschreven als invalkracht, maar ze wil liever op dezelfde basis aan het werk als op haar huidige school. Dit met name omdat ze anders voor vervoer/oppas problemen komt te staan.

Ook op Diny haar werk vind een reorganisatie plaats. En ook daar moeten banen verdwijnen. Momenteel vinden er gesprekken plaats ook met Diny omdat ze aangeboden heeft haar baan te laten voor een jongere kracht. Voor ons dus spannend hoe die gesprekken verlopen. Als Diny alle dagen thuiskomt zijn er wat meer mogelijkheden naar Urk te gaan. Alleen dan ben ik degene die beperkingen opwerpt, want de drie muziekver. vragen ook weer de aandacht. En dat begint nu weer…

Het campingleven is ons deze zomer erg goed bevallen. Heerlijk op een terrasje zitten aan de haven (soms samen met Bert en Hendriët)  en genieten van het uitzicht en bedrijvigheid op de nu veel voller liggende haven. En natuurlijk af en toe zwaaiend naar deze of gene bekende of ff een krosien.
Alleen werkte het weer niet zo erg mee. Maar we hadden zoveel klusjes te doen dat we ons geen moment verveeld hebben. Er moest een schuurtje neergezet worden, waarvan het de bedoeling is dat het  zal dienen als extra slaapmogelijkheid. Dit met het oog op eventuele logeerpartijen van de kinderen en kleinkinderen. Ik moest dus eerst tegels leggen. Gelukkig was de campingbeheerder Bode zo vriendelijk een partij tegels te schenken. Ik heb ze twee keer moeten leggen omdat ze niet voldoende waterpas lagen en je dan problemen met het vocht kunt krijgen. Maar om kort te gaan het (kunststoffen) schuurtje staat. En er staat ook al een stapelbed in. Alleen willen we er ook nog vloerbedekking inleggen. Dat doet toch wat warmer aan als het wat killer is. Ook moet ik er nog elektriciteit in aanbrengen. Het andere schuurtje heb ik opnieuw in de beits gezet en lijkt weer als nieuw. Van één van de forumleden van opurk.nl kreeg ik een grasmachine cadeau, omdat onze oude het begaf en zij er toch niets mee deed. 

Waar het forum van Opurk.nl al niet goed voor is. Want daar kan ik lofzangen over afsteken. We hadden n.l. toestemming om op Urk tijdens de laatste  “Zingen in de zomer” een collecte te houden t.b.v. de tsunami slachtoffers in Sri Lanka. Er zijn drie gezinnen waar we een huis voor willen bouwen tijdens ons verblijf in Sri Lanka, in januari a.s.  Deze hebben geen enkel recht op herbouw van hun  huisje omdat ze niet geregistreerd staan bij de overheid. Daarvoor moeten we ongeveer 9000 euro beschikbaar hebben.  Dit was natuurlijk ook bekend bij de forumgasten. Zij hielpen dan ook met  het collecteren (met emmers) bij de uitgangen van de kerk. En ook hebben zij zelf bijdragen geleverd door bij iedere onderlinge ontmoeting “de bus voor Sri Lanka”neer te zetten.  
Vooraf waren er ook al contacten gelegd door forumleden met de pers. Zo stonden we met een foto en een interview in het Urkerland. Dat heeft geholpen, want de opbrengst van de collecte was ver boven verwachting, n.l. € 3.500,--!! En we rekenden op € 1.000,--......
Er was zelfs een man in de Talma (bej. centrum) die ons 500 euro doneerde!!

Al met al zitten we nu op 4000 euro. We zijn er nog niet, want, zoals gezegd, het moet op z’n minst ruim 9000 euro worden. Dus wie nog een donatie wil doen, hoe klein ook, meer dan welkom natuurlijk. We beseffen dat we vorig jaar ook al een beroep op jullie deden en dat jullie toen ruim gedoneerd hebben. Daarom, een kleine bijdrage is al een steentje bijdragen! Het gironummer staat op de hoofdpagina.

Natuurlijk is er de afgelopen tijd veel meer voorgevallen, maar dan zou het een boekwerk worden en dit is al een heel kapittel. Een preek moet ook nooit te lang zijn, anders beklijft het niet meer , is een uitspraak van Klaas de Boer op Urk. Daarom stop ik er maar gauw mee. Tot de volgende aflevering van “Nieuws uit Hoogeveen”.

Genacht jelui.

Wim en Diny                         Home

Nieuws van “het Hoekje” (10)

VERHUIZEN....
Ik heb het onlangs eens uitgerekend en kwam tot de conclusie dat ik in mijn leven al heel wat keertjes verhuisd ben. Al met al een stuk of 15 keer! En dat ik nu zo’n rusteloos type ben kan ik nu ook weer niet zeggen. De verhuizingen hadden wel te maken met het beroep van mijn vader en daarnaast ook van mijzelf. De laatste verhuizingen hebben  vooral te maken met mijn wat broze gezondheid.

Ik ga nu maar snel over in de “wij” vorm omdat mijn vrouw toch ook maar zonder sputteren meegelift is in de verhuisauto’s  naar veel van deze woningen en ik haar anders te kort doe.

We hebben gewoond in dienstwoningen in rijtjeswoningen, in premie A woningen in vakantiewoningen en vrijstaande woningen.

Daarnaast hebben we ook nog “landelijk” gewoond (Noordscheschut), “paradijselijk” gewoond (Oostwijk- Hollandscheveld en tot slot wonen we op dit moment op “niveau” jazeker, ook in Hollandscheveld.

Ik zeg wel tot slot, maar het eind is nog steeds niet in zicht, want we hopen in augustus te gaan wonen in een huis aan de Hoogeveensevaart in Hoogeveen. Je zou het bijna een dijkwoning kunnen noemen. Nou ja, het is in ieder geval een dijk van een woning…

Het leuke is dat al die woningen wel iets hadden. We zijn nergens vertrokken omdat de woning of de buurt niet beviel. We visieten nog steeds bij onze allereerste buren in Gramsbergen en ook met andere buren is er nog steeds contact.

Ook waren er grote contrasten qua woonomgeving.  Vooral de laatste verhuizing leverde wel het grootste contrast op. Van de serene stilte van de Oostwijk naar de drukte van het Hoekje (‘t Oekien).

Toch bevalt het ons tot nu toe best wel goed in het centrum van Hollandscheveld.

Alle voorzieningen in de directe nabijheid, wat wil je nog meer. Een snackbar, een chinees, twee supermarkten, een apotheek, een drogisterij, een bank, een poelier, een cafe en zo kan ik nog wel even doorgaan. Wat dat betreft, met al die middenstand om ons heen, kunnen we toch met recht zeggen dat we op “niveau” wonen of niet dan? De enige woonvormen die we nog niet uitgeprobeerd hebben is een woonboot en een woonwagen, in ieder geval niet in permanente vorm, maar wie weet….  Want aan onze allerlaatste woonvorm zijn we nog niet toe immers…. ;-)

Mochten er mensen zijn in Hollandscheveld die hun plaats ook eens uit de hoogte willen bekijken dan kan dat bij ons. Niet iedereen kan tenslotte op niveau wonen, toch?

We heffen zelfs geen entree en de koffie is gratis. Wat wil je nog meer.

Wim Kramer,
Het Hoekje 45 (boven!!)

Home
Nieuws van “het Hoekje” (9)
nieuw adres:
Het Hoekje 45 (boven)
7913 BB Hollandscheveld

Het is al weer een hele tijd geleden dat we iets gemeld hebben uit Hollandscheveld.

En dat terwijl er eigenlijk heel veel nieuws te melden is. Het laatste wat we bericht hebben was onze reis naar Sri Lanka. Dat het een emotionele reis was hebben we laten weten en ook waar jullie geld aan besteed is. Nogmaals, dank, dank dank!! Eind januari gaan we opnieuw naar Sri Lanka en daar verheugen we ons geweldig op.

Iedereen heeft het al meegekregen natuurlijk. Ons huis is dan toch eindelijk verkocht. Het heeft veel voeten in aarde gehad. Kijkers genoeg maar kopers ho maar. En dat nog wel met zo’n paradijselijke omgeving. Wij vermoeden dat de prijs het grootste obstakel is geweest. Maar weggeven konden we altijd nog was onze filosofie. En de aanhouder wint. Want een gezin, woonachtig in Basse bij Steenwijk, was weg van het huis en de plek. Zij kochten het huis met de restrictie dat we er  na de zomervakantie uit moesten zijn, omdat hun kinderen in Hoogeveen naar school  zouden kunnen gaan. Dat was dus wel heel kort dag om iets anders te zoeken. We hebben in korte tijd heel veel woningen bekeken. Maar verwend als we zijn konden we DE ideale stek niet vinden.

Tussendoor zijn we ook nog regelmatig naar Urk geweest. De omgeving van de caravan moest immers ook onderhouden worden….. 
Tijdens ons verblijf in de caravan werden we om haf twee!! in de nacht gebeld door Fedor met de mededeling dat hij ons droomhuis gevonden had.  Het huis stond n.b. op Marktplaats. Nou niet direct een plaats waar je je huis te koop aanbiedt.

De advertentie met foto zag er aantrekkelijk uit en we besloten een bezichtiging af te spreken. Het huis en de omgeving overtrof onze stoutste verwachtingen.  Een prachtig huis met een schitterende tuin waar praktisch geen onderhoud nodig is. Een groot stuk gemeentegroen naast de deur, dus gras maaien wordt voor je gedaan en op zicht afstand  varen de bootjes voorbij in de Hoogeveense vaart. Na beraad besloten we een bod uit te brengen. De verkopers vonden het bod serieus genoeg om erop in te gaan. Om kort te gaan de koop werd gesloten. Ook de kinderen vonden het stuk voor stuk een schitterende woning met dito omgeving. 

Maar….. we kunnen er pas volgend jaar in. De verkopers moeten eerst nog een nieuwe woning zetten. Omdat zij een bedrijf aan huis hadden was het voor hen onmogelijk er eerder uit te gaan. 
We toonden begrip maar lieten wel een limiet vast leggen in het koopcontract om druk op de ketel te houden.
Met een kleinkind op komst vlak in de buurt is een tijdelijk verblijf gemakkelijker overbrugbaar en gelukkig konden we een boven woning huren midden in het centrum van Hollandscheveld. Dat was wel even wennen natuurlijk na de stilte de drukte….

De verhuizing werd gepland en Fedor zou helpen met de verhuizing. Oorspronkelijk zou Ed ook helpen maar de meeste spullen hadden we zelfs al overgebracht. Dus dat was niet nodig. Op de dag van verhuizing werden we om 7 uur gebeld door Fedor dat hij niet kon komen omdat de weeën bij Francisca begonnen waren. Maar onze steun en toeverlaat had gezorgd voor vervanging en had Bert om 6 uur uit z’n bed gebeld. Die stond dus om 8 uur tegelijk met de verhuiswagen op de stoep om de grote stukken te verhuizen naar het Hoekje 45, ons nieuwe (tijdelijke) adres. Een leuk moment was toen Bert vooruit reed naar het nieuwe adres en stond te wachten op de hoek Riegshoogtendijk en de straat “het Hoekje”. Hij vroeg zich na enige tijd af waar de verhuiswagen bleef, immers hij stond toch op het hoekje? Na enige tijd ging hij toch maar eens op onderzoek uit en zag de verhuisauto midden in de straat staan. Toen begreep hij dat “het Hoekje” meer was dan alleen een hoek. 
Maar mede dank zij zijn inzet verliep de verhuizing voorspoedig.

Tegen een uur of twaalf kwam Fedor samen met Francisca de trap op. De weeën waren weer helemaal afgezakt…….

Een Chinees tegenover, een snackbar naast ons een supermarkt schuin tegenover, Schlecker onder ons. Apotheker en huisarts aan de andere kant naast ons wat wil je nog meer. Woongenot met alle voorzieningen dus…

Een maand later pas werd Niels geboren!! Een knaap van een baby, 9 pond en 5 gram en 55 cm lang!! Een stamhouder dus!!!  Urker genen in Hollandscheveld! Alles zat erop en eraan, kortom een gezonde baby. Wat waren we dankbaar dat alles zo goed was gegaan, niet alleen met Niels maar ook met Francisca! En wie had ooit gedacht dat Fedor de rust zelve zou zijn… 

Het was een aantal dagen genieten voor hen en natuurlijk ook voor ons. 
Maar dat zo’n baby een teer bezit is besef je pas als er problemen om de hoek komen kijken. Niels liep op een gegeven moment blauw aan en had duidelijk ademhalingsproblemen. In het ziekenhuis aangekomen was de ademhaling eigenlijk al weer normaal. Maar men wilde hem toch ter observatie en onderzoek een paar dagen houden. Gelukkig kwam er uit de onderzoeken niets ernstigs en men vermoedt dat Niels w.s. wat voeding in zijn longetjes heeft gekregen.  Nu is alles weer goed gelukkig

Bijkomend voordeel van zo’n geboorte is dat andere familieleden  allemaal even komen kijken naar de baby. Ook Ed en Mirjam, Chantal en Mees. Dus konden we ook nog even weer genieten van onze andere kleinkinderen. (Ed is inmiddels begonnen met de bouw van hun nieuwe woning!). Nu gaat alles al weer z’n gewone gangetje. Maar wat is gewoon….. 

Ik vond het b.v. een grote eer actief onderdeel te mogen zijn van een dienst in het kerkje aan de zee waarin het Bijbelboek de Psalmen in het Urkers werd aangeboden in boekvorm. Samen met een collega muzikant verzorgden wij het muzikale gedeelte.

A.s. zaterdag gaan we naar het concours, met de muziekver. SDG uit Ane. Dit concours vind plaats in IJsselstein. We hopen op een eerste prijs natuurlijk. Diny en ik willen dit combineren met een bezoekje aam Cees en Diny, want Diny heeft vorige maand een erg zware operatie ondergaan. Gelukkig lijken de verdere vooruitzichten goed, ze kan dus met een gerust gevoel aan verder herstel werken wat dit betreft. Hopelijk kunnen ook de andere klachten verholpen worden.

We proberen met regelmaat naar onze caravan op Urk te gaan. Op Urk denken ze inmiddels dat we er zijn gaan wonen. We worden vaak gesignaleerd in de Bethel en in de supermarkten. Dus dat vergt enige uitleg.

Naast alle plezierige zaken die vermeldenswaard zijn heeft de ernstige toestand van tante Els ons toch ook behoorlijk aangegrepen. Niet klagend maar dragend, zo ondergaat ze deze moeilijke gang. Ook voor Selma en Wim zal dit niet makkelijk zijn.

Verder werden we opgeschrikt doordat onze nicht Geertje (van ome Reinier) getroffen werd door een aantal beroertes. Inmiddels is ze al wel weer thuis, maar ze heeft nog een lange revalidatie nodig om met haar beperkingen om te kunnen gaan en waar mogelijk functies weer te normaliseren. De ene week stonden we nog met haar te praten op het Hofstede plein, leek ze zo gezond als een vis en een paar dagen later lag ze in het ziekenhuis. Het kan ons allemaal treffen…

Als kinderen Kramer organiseren we naast de andere hoogtijdagen 1 keer per jaar een familiedag. Elders in dit blad wordt dit beschreven. Een reunie van de totale Kramers familie zou ik persoonlijk erg leuk vinden. Ook uit den Helder komen deze geluiden. Als je een aantal jaren verder bent komt er niet meer van. Dan bezoek je alleen nog de begrafenissen, heel somber gedacht. Punt is wie organiseert, de kosten en waar…(de kantine van de camping op Urk?). Ik weet zeker dat het bere gezellig zal zijn. Dus welke jonge (of oudere) vitale Kramers nemen deze uitdaging aan??? 
(Noot webmaser: Hadden Elly van ome Reinier en onze zus Bregje dit niet op zich genomen?)

Wim en Diny               Home

NIEUWS VAN
"SCHOONHOEVE" (8) 

januari 2005

SRI LANKA

Met enige regelmaat veroorloven wij ons de luxe om Sri Lanka te bezoeken. Natuurlijk was dat niet de opzet toen wij er de eerste keer naar toe gingen. Maar ik kan iedereen verzekeren dat één bezoek al tot een verslaving kan leiden. En nu leggen we er iedere eurocent voor opzij om er in ieder geval één keer per jaar te komen.

Een schitterend land, nog niet overspoeld met toeristen. En de meest vriendelijke bevolking van deze aardbol. Met een Nederlandse historie uit de tijd van de Oost Indische Compagnie.

Onze uitvalsbasis is een hotel, gelegen in klein plaatsje aan de westkust van Sri Lanka en ongeveer 40 km ten noorden van de hoofdstad Colombo.  Als we er arriveren worden we enthousiast verwelkomd door veel mensen die we er hebben leren kennen de afgelopen jaren.

Over het algemeen is de Sri Lankaanse bevolking erg arm. Ik denk zelfs zeker 90 procent. Bovendien heeft er al jaren een burgeroorlog gewoed, die het land heeft uitgemergeld. Maar het gekke is dat diezelfde bevolking van dat kleine beetje wat ze hebben ook nog met je willen delen. Als we ergens uitgenodigd waren, kregen wij vaak thee met een banaan en zaten zij toe te kijken. De gasten gaan altijd voor. We voelden ons niet altijd even gemakkelijk in zo’n situatie. Het meubilair bestond vaak uit vier stoelen en een tafel. Er werd op de vloer geslapen op een matje. Er was slechts één kast, zonder deur en daar zat hun hele hebben en houden in.

Natuurlijk komen we er nooit met lege handen, want je ziet vanzelf wel wat ze nodig hebben en niet zelf kunnen kopen.. Zeep, shampoo, tandpasta, maar ook schriften en pennen voor de schoolgaande kinderen. Het vervelende is dat je aan een aantal kilo’s gebonden bent en heel erg goed moet uitkijken wat je meeneemt aan gewicht.

Eigenlijk kun je zeggen dat het deze kansarme mensen aan alles ontbreekt. Maar hun optimisme is grenzeloos. Het zijn lieve spontane open mensen.

Waarom vertel ik dit verhaal? Dat mag duidelijk zijn. Want ook Sri Lanka is getroffen door de tsunami-ramp. Met name het oosten, noorden en zuiden van het land is ernstig getroffen. Er zijn duizenden doden. Hele plaatsen zijn letterlijk weggespoeld. Zo is de plaats Galle in het uiterste zuiden ernstig getroffen. Vorig jaar hebben we er nog een bezoek gebracht. Het gekke is dat alles wat de Nederlanders er indertijd neergezet hebben nog staat. De rest is verdwenen. Wat nog staat is een museum, met heel veel overblijfselen uit de OIC tijd, de Ned. Herv. Kerk, die wel wat weg heeft van de Hollandscheveldse Herv. Kerk en het fort.  Dat zegt toch wel iets over de bouwkunde van de Nederlanders.

Maar met name alle plaatsen die aan de kust liggen zijn bijna zonder uitzondering zeer ernstig getroffen door de zeebeving. De plaats waar wij altijd verbleven, is als door een wonder gespaard gebleven, maar wel verklaarbaar. Voor de kust ligt namelijk een koraalrif en dat heeft de golven al gedeeltelijk kunnen breken. Alle mensen die wij kennen zijn daardoor gespaard gebleven.

Maar velen van hen zijn toch getroffen doordat familieleden, vrienden en bekenden wel zijn omgekomen. Bovendien zijn alle vissershutjes op het strand wel weggespoeld. En dat zijn nu net echt de allerarmste mensen. Deze mensen kennen we allemaal persoonlijk. En voor hen willen we dan ook iets doen. We kunnen niet rustig toekijken vanuit onze luie stoel, maar willen daadwerkelijk steun verlenen.

Er is al heel veel geld beschikbaar gekomen gelukkig. Maar er zijn nog miljarden nodig. Want je kunt rustig stellen dat het land Sri Lanka in puin ligt en dat het jaren zal duren voor ze er weer een beetje bovenop zijn.

In februari hopen we er naar toe te kunnen gaan. Er zijn, voor al die getroffenen. En geloof me, we zijn daar beslist geen ramptoeristen. Regelmatig hebben we telefonisch contact met Sri Lanka en zijn goed op de hoogte van de situatie ter plekke.

Wilt u ook bijdragen aan directe hulp aan getroffenen dan kunt u uw bijdragen storten op rek. nr 3990.02.510 t.n.v. Wim en Diny Kramer, Oostwijk 13, 7913 TW. Hollandscheveld. (graag met vermelding Sri Lanka).

Een alternatief is natuurlijk ook giro 555, maar wilt u dat er niets aan de strijkstok blijft hangen, dan kunt u beter het geld ter plekke laten brengen en zijn wij uw koerier. En natuurlijk zullen wij verslaglegging doen. Een speciale plaats in ons hart is er voor de bevolking van Sri Lanka. En we willen het niet alleen bij woorden laten, u kunt ons allemaal daarbij helpen!!

Wim Kramer.

Home
NIEUWS VAN

"SCHOONHOEVE" (7) 

augustus 2004

Het is al weer een hele tijd geleden dat we iets op internet gezet hebben. Dat wil niet zeggen dat hier niets is gebeurd, integendeel zelfs. Maar tegenwoordig verdelen we onze tijd tussen Hollandscheveld en Urk. En dat is best wel hectisch. Want er ligt ook nog een grote tuin om ons huis, die moet worden onderhouden en dat schiet er toch wel een beetje bij in.

Veel plezier hebben we van onze stacaravan, die sinds het voorjaar op camping “Hazevreugd” op Urk staat. Het terras is inmiddels ook aangelegd en het schuurtje is in samenwerking met Henk Kampman en Fedor geplaatst. Inmiddels hebben al verschillende familieleden gebruik gemaakt van onze caravan. Bregje heeft er een aantal dagen gelogeerd met twee vriendinnen en ook Mirjam, Ed, Chantal en Mees hebben hun vakantie doorgebracht op Urk. Fedor en Fransisca hebben ook een weekend op “Hazevreugd” verbleven en  allemaal waren ze erg enthousiast over de mogelijkheden die de caravan te bieden heeft.
Zelf hebben we pas de laatste weken meer gebruik kunnen maken van de caravan. Maar dat kwam vooral door mijn reis naar Sri Lanka.

Veel mensen op Urk vragen ons al of we op Urk zijn komen wonen. Ik zou dat wel willen, maar Diny blijkt een rasechte Drentse te zijn….. Maar goed dat we nu een tweede woning op Urk hebben. Een uitstekend compromis. Want het bijwonen van “zingen in de zomer” en andere hoogtijdagen op Urk  is nu geen enkel probleem meer.

Op mijn verjaardag, de 25e augustus, is de laatste “zingen in de zomer”. Daar gaan we zeker naar toe.  Dan zingt “Soli Deo Gloria”, een geweldig jong-mannenkoor. ‘s Middags speel ik dan waarschijnlijk. op mijn euphonium in het “Kerkje aan de Zee”. Ik vind het eervol een radertje te mogen zijn in het evangelisatiewerk op Urk. 

En dan Sri Lanka……

Ja dat was wel een belevenis om daar in m’n eentje naar toe te gaan. En ik moet eerlijk toegeven, ik heb m’n vrouwtje wel gemist. Maar de bruiloft waar ik voor ging was fantastisch. De eerste dag was vooral een kerkelijk gebeuren (R.K.) met aansluitend een lunch en in de avonduren een diner voor intimi van het bruidspaar. De bruid was de eerste dag in het wit. De volgende dag was de bruid in het rood. Ze werd dan geacht ontmaagd te zijn. Ook de bruidegom droeg een rood overhemd en de auto was versierd met rode linten. Deze dag stond verder in het teken van feest vieren. Nou dat heb ik geweten. Er werd bijna alleen Arak geschonken. Een sterk alcoholische drank met 35 % alcohol. Gelukkig krijg je er geen kater van. Ik stond op aandringen van een neef van de bruidegom bijna als één van de eersten op de dansvloer. En alleen de mannen dansten. Dat is daar de gewoonte. Pas veel later op de avond dansten ook enkele jonge vrouwen. Er werd veel met schouders en heupen gewerkt tijdens het dansen. Als enige blanke moet ik een stijve indruk achter gelaten hebben, maar de invloed van de drank maakte alle remmen los om er toch wat van te maken. En dat bij 32 graden in m’n zondagse kostuum. Zweten, zweten en nog eens zweten.

Ik werd zelfs nog gevraagd door een zwager van de bruidegom om een lied te zingen in het engels. Ik heb maar gezegd dat ik niet zingen kan.

Hoewel het een gearrangeerd huwelijk was, leek het bruidspaar toch een gelukkige indruk te maken. De ouders hebben een belangrijke stem in het kapittel, maar uiteindelijk kunnen de jongelui toch wel zelf beslissen of ze met elkaar verder gaan. Dus zij hebben het laatste woord. 

Ik heb me verbaasd over het enorme feest wat gegeven werd terwijl het bruidspaar geen geld had om een woning te kopen of zelfs te huren. Afwisselend wonen ze twee maanden bij wederzijdse ouders. Hun hele leven moeten ze ploeteren voor hun huwelijksfeest…..

Om ongeveer half drie in de nacht was ik thuis. De staat waarin zal ik maar niet beschrijven. Maar mensen van het hotel, waar de bruidegom werkt, kwamen pas om 5 uur thuis….

Verder kwam ik veel bij mensen thuis. Van zeer arm tot rijk. Daar waren dan bekenden bij van eerdere ontmoetingen in voorgaande jaren. Maar via hen kwam ik weer in aanraking met andere mensen. En soms mijlenver van het hotel verwijderd. Daarbij maakte ik vooral gebruik van de bus, lekker goedkoop, maar ook van de toek-toek en zelfs heb ik achterop motoren gezeten. Van een ons bekende familie had ik een fiets te leen voor de kortere afstanden. Ook heb ik voor 300 roepies (ong. 3 euro) een prachtige tocht gemaakt op het Hollands  kanaal, terwijl we daar normaal 3000 roepies voor betaalden.

Het was dus al met al weer super om daar te zijn bij al die geweldige vriendelijke mensen. Midden in een andere cultuur staan heeft toch z’n bekoring, al besef ik wel dat ik dat deed in vakantie-sferen. Het hotel gaf me daarbij toch nog enige structuur, omdat ik daar sliep en natuurlijk de maaltijden nuttigde. Maar tegelijkertijd waren dat ook juist de momenten dat ik me toch alleen voelde. Anderzijds is het ook wel eens goed, te beseffen dat alleen toch ook maar alleen is……Je weet vaak wel wat je hebt, maar niet wat je mist.

Het weer was anders dan in januari. Heel veel wind en een ruwe zee. Het was veel te gevaarlijk om in zee te gaan, omdat er een onderstroming bestaat in deze maanden van het jaar. Ik had nog geluk dat er weinig regen viel. Het is in deze tijd de regenperiode. Gelukkig heb ik weinig regen gezien. Wel veel zon en de wind vond ik wel lekker. 

De verkoop van ons huis blijkt wel een erg moeizame geschiedenis te worden. “Schoonhoeve” staat nu al een jaar te koop en inmiddels hebben we de prijs al laten zakken. Wel kijkers, maar nog steeds geen koper. Maar de eerlijkheid gebied mij te zeggen dat er nu wel een serieuze belangstellende is voor onze woning. Of het wat wordt hangt weer af van de verkoop van zijn woning. Dus wie weet hoe lang het nog duurt. En ik moet eigenlijk het huis schilderen, het gras opnieuw inzaaien enz. Toch wacht ik hier maar even mee, want wie weet….

Onze kleinzoon zien we gelukkig met enige regelmaat. Want de afstand is best wel een probleem. Maar zo ongeveer één keer per maand of zes weken, zien we Mees. En je ziet dan  gelijk hoe snel hij groeit. Voor we het weten komt hij ons tegemoet lopen…. Diny ziet hem wat vaker omdat ze een paar keer bijgesprongen heeft bij zijn verzorging, toen Mirjam haar schoolactiviteiten weer op zich moest nemen. 
Z’n eerste hoogtijdag, de doop, was een prachtige gebeurtenis waar wij en andere familieleden gelukkig getuige van konden zijn.

Fedor en Fransisca  hebben hun huwelijk aangekondigd middels uitnodigingskaarten. Op 3 september is het zover. Het wordt vast een geweldig feest!

Vorige week ben ik voor controle geweest naar het Ac. Ziekenhuis in Groningen. Alles bleek gelukkig goed te zijn en ik hoef pas in december terug te komen. 
Verder ben ik (telefonisch) gekeurd na 5 jaar voor mijn WAO situatie. Ik kreeg een vrouwelijke dokter aan de telefoon die een waslijst aan vragen had. Ze deed dat aan de hand van een formulier die ze moest invullen. Maar ze begon haar betoog met “gezien uw voorgeschiedenis is er niet zo veel eer meer te halen” Het moet je maar gezegd worden……
Afijn, ik kreeg te horen dat ik voorgoed in het WAO stelsel kan blijven. Een volgende “keuring” hoef ik niet meer te ondergaan. Of ik hier blij mee moet zijn………

Binnenkort beginnen de muziekactiviteiten weer. Met Hollandscheveld naar het concours in November en op 11 september a.s. bestaat S.D.G. uit Ane 75 jaar. Daarna neemt Henk Mink afscheid als dirigent. Ook speel ik met het Leger des Heils voor gehandicapten en met kerst in de Tambour voor de bejaarden van Hoogeveen.
In september beginnen ook de repetities weer van het Vrije Tijds Orkest in Hardenberg. Nadeel van deze muzikale activiteiten is dat we dan niet zo vaak meer naar Urk kunnen.

Diny werkt sinds een aantal maanden nu op maandag en dinsdag van half drie tot 11 uur s‘avonds. Dat bevalt haar prima. Op woensdag werkt ze van 8 tot 5 uur. De rest van de week is ze dan vrij. Sinds er een vijltje verwijderd is uit haar kaak lijkt de pijn in haar gebit wat af te zakken. Maar of dat de oorzaak is geweest van alle ellende is nog steeds niet zeker.

Verschillende families uit Urk hebben hun vakantie benut om eens een dagje bij ons in Hollandscheveld te komen kijken. En vandaag preekte Klaas de Boer uit Urk in onze kerk. Hij had bijna z’n hele gezin met aanhang meegenomen. En dat scheelde twee bezette banken in onze door vakantie toch wat onderbezette kerkgebouw. Maar wat kan die man geweldig preken.. Een plezier om dan ter kerke te gaan. Natuurlijk hebben ze bij ons gezellig een kop soep en een broodje gegeten  en zijn na de middag weer vertrokken naar hun camping adres in Balkbrug. Op Urk heb ik met diezelfde Klaas en zijn zoon ergens op een achterstraatje heerlijke gerookte paling zitten te verorberen, zo uit de rookton. Waar maak je zoiets mee…..

Natuurlijk is er de afgelopen maanden veel meer gebeurd. Dat is één van de nadelen als je lang wacht met schrijven. Het werd dan ook een greep uit …… Maar je moet toch ook wat te vertellen hebben als je familie op bezoek komt.

Tot na de brullefte!!

Genacht!

Willem (en Diny)

  Home

NIEUWS VAN
"SCHOONHOEVE" (6) 

april 2004.
Hoera het is een jongen!!!!!

Mees Wilber Touw is geboren

Wij zijn natuurlijk helemaal in de wolken want Mirjam en Ed hebben een gezonde zoon en wij dus een kleinkind.

Hij is geboren op 2-4-2004 en hij woog bij de geboorte 3660 gram en hij is 52 cm lang.
De ouders hebben het op het ogenblik hartstikke druk, daarom schrijven wij nu maar even een klein stukje voor de Esch Expres, Want dit is het eerste kind van de volgende generatie  Kramer.
Wij zijn zaterdag op bezoek geweest en we vinden Mees natuurlijk de mooiste baby van de wereld. Daarom doen we er ook even een paar foto’s bij zodat jullie je daarvan kunnen overtuigen.

Mees is in het ziekenhuis geboren, Dat was oorspronkelijk niet de bedoeling maar het ging allemaal niet vanzelf . Niet op de normale manier en zelfs niet met de zuignap erop.
Zodoende is hij met de keizersnee geboren. Mirjam en Mees zijn maandag  5 april naar huis gegaan. Ed en Mirjam hebben het nu dus ontzettend druk. Ed moet zijn zoon aangeven op het gemeentehuis, de kaartjes moeten gedrukt, boodschappen gehaald en helpen met voeden en verschonen. Mirjam kan natuurlijk nog niet zo erg goed uit de voeten met zo’n snee in haar buik. Maar dat  zijn allemaal dingen die na verloop van tijd allemaal  goed zullen komen.
Bovendien hebben ze overdag een kraamhulp en die blijft tot en met paaszondag. Op dinsdag na Pasen ga ik (Diny) een paar dagen helpen en genieten van onze kleinzoon.
Binnenkort zullen we weer uitgebreid schrijven op de familieberichten. Want a.s. donderdag zal onze stacaravan op Urk worden geplaatst en de familiedag is in aantocht, dus er komen genoeg gebeurtenissen om over te schrijven. 

De hartelijke groeten van

Wim en Diny.

Home
NIEUWS VAN

"SCHOONHOEVE" (5) 

februari 2004.

Bij deel 4 van Schoonhoeve nieuws dacht ik al dat het de laatste aflevering vanaf deze locatie zou zijn. Maar helaas is dit niet zo. Niet dat we hier niet goed zitten, maar als je besloten hebt je huis te verkopen wil je dat ook zo snel mogelijk achter de rug hebben. Bovendien nadert het voorjaar weer en dat betekent flink aan de bak in de tuin…. In het begin kwamen er nog regelmatig kijkers, maar de laatste tijd is er alleen maar stilte rond ons paradijsje. Iedereen wacht kennelijk op betere tijden. Het voorjaar wellicht?

Co en Henk Spit zijn twee weken naar Egypte geweest en ik heb weer waargenomen in hun pension. Best wel leuk om te doen, zeker als het niet al te druk is met gasten. Ze zitten nu in Zuid Afrika en gaan over drie weken naar Sri Lanka….

Wij zijn net twee dagen terug uit Sri Lanka. We vinden het koud hier terwijl het voor de tijd van het jaar eigenlijk helemaal niet koud is. Ook kunnen we nog niet goed wennen aan het tijdsverschil met Sri Lanka.

Onze  4 weken in Sri Lanka zijn omgevlogen. We hebben het heerlijk gehad. Iedere dag stralend weer met een temperatuur van ver boven de dertig graden. Er waren dagen bij van 38 graden! De laatste twee dagen hebben we een tropische regenbui gehad die ongeveer een uur duurden.

Ik zou zo wel weer terug willen. Wat een heerlijk land is dit en vooral wat een heerlijke bevolking. Straatarm, maar ze willen van het beetje wat ze hebben ook nog met je delen. En altijd stralende gezichten. Wat zijn we hier dan nors en onpersoonlijk met al onze rijkdom.

Diny en ik hebben op verschillende fronten onze vakantie beleefd. Volgde Diny meer het strandleven, ik was vooral op straat te vinden en had daardoor diverse contacten met de  locale bevolking. Maar ook samen hebben we gehoor gegeven aan de talrijke uitnodigingen van de Sri Lankanen. Vaak kwamen we in huisjes, waar gezinnen in woonden zonder enige voorzieningen. Straat- en straatarm. Slapen op een matje op de grond. Geen meubilair. En soms met nauwelijks 100 roepies per dag (1 euro) om eten te kopen. Net genoeg voor wat rijst. Toch kregen we altijd thee aangeboden (vreselijk zoet) en bananen of een koekje. Zelf namen ze dan niets.

Een moslim familie, man vrouw en twee hele jonge kinderen, gaan  we helpen het leven iets dragelijker te maken. De man is aanbieder van Catamarantochtjes bij een hotel. Dit zijn historische oude vissersboten. Maar in het hotel waar hij werkt zat op het moment dat wij er waren maar 1 gast. En de dagen er na kwam er mondjesmaat 1 gast bij. Dat betekende dat dit gezin soms dagen totaal geen inkomsten had. Ze zijn dan afhankelijk van deze of gene die hen iets toestopt. Vaak is dat familie. Het vervelende voorval doet zich voor dat ik het adres van hun kwijt geraakt ben. Via een Nederlandse vrouw en haar Sri Lankaanse vriend proberen we nu dit adres te achterhalen.

Twee dagen zijn we naar het zuidelijkste puntje van Sri Lanka geweest, naar Galle. Het ligt ongeveer 165 km van ons hotel. We zijn heen met de bus gegaan. Maar wat een tocht! De zitplaatsen zijn afgestemd op de kleine Sri Lankanen en dat betekende voor ons knel komen te zitten en je niet kunnen verroeren. Verder is het verkeer één chaos. Op de “snelweg” bevinden zich voetgangers, fietsers, toektoeks (driewielers) auto’s, vrachtwagens en niet te vergeten talrijke koeien. Ook moesten we door de hoofdstad Colombo. Daar is het bumper aan bumper met alle stinkende uitlaatgassen. Kortom we hebben ongeveer 6 uur gedaan over deze 165 km…

Galle is een stadje met een Nederlandse historie. Een groot fort, een originele Ned. Hervormde kerk en een museum met veel oudheidkundige vondsten uit de VOC tijd. De kerk werd op het moment dat we kwamen gerestaureerd (door de Ned overheid betaald). Voor bezoekers gesloten dus…. Maar door de security een sigaret aan te bieden (die gebruikten we ook omdat veel mensen naar sigaretten vroegen), werden we toch in de gelegenheid gesteld een blik in de kerk te werpen en foto’s te maken. Ook zagen we oude grafzerken met Nederlandse opschriften.

We sliepen in een guesthouse, waar we heerlijk gegeten hebben. Dit guesthouse lag aan een baai met een fantastisch uitzicht. Omdat de kamer een open raam had (wel getralied) besloten we ons in het donker uit te kleden om geen muskieten binnen te krijgen. Midden in de nacht ging ik naar het toilet en zag voor mijn voeten een kanjer van een kakkerlak. Met een forse knal van een plastic bakje was deze wijlen. ‘s Morgens werden we wakker en bleken we geen onderlaken te hebben. We hadden zo op het matras geslapen. En wat voor een matras, te vies om aan te pakken….. Verder bleek er geen toilet papier te zijn, gelukkig hadden we een rol meegenomen. Zeep ontbrak en er was alleen koud water.

We besloten om met de trein terug te gaan. Dat leek ons toch wel ietsje comfortabeler dan met de bus. Met de toektoek naar het station dus. Daar aangekomen bleek er een treinstaking te zijn in heel Sri Lanka. De toektoek chauffeur wilde ons wel met zijn wagentje naar ons hotel brengen, maar dat zagen we niet zitten, levensgevaarlijk in zo’n open ding en dan 165 kilometer. Uiteindelijk hebben we dus een taxi busje besteld, een dure grap. De treinstaking heeft 6 dagen geduurd…..

Iedere namiddag was ik toeschouwer bij volleybal wedstrijden die gehouden werden in de aanloop naar een groot toernooi op twee moslim feestagen. Er werd best op hoog niveau gespeeld. Er zaten spelers bij die in de Ned. Eredivisie niet zouden misstaan. Handicap is voor de Sri Lankanen hun lengte. Maar ook hier geen voorzieningen. Er werd gespeeld op een terrein vol met stenen. Velen speelden op blote voeten.

Cacteeën werden afgeschermd door een groot gespannen net, maar soms kwam de bal daar toch in terecht en dat betekende een lekke bal….. Ik heb ze bij zo’n gelegenheid maar een nieuwe bal geschonken, want die konden ze haast niet betalen.

Doordat ik iedere dag hun training volgde werden er natuurlijk contacten gelegd en zo hebben wij ook de familie leren kennen die ik eerder beschreef. Op de finale dagen werden Diny en ik uitgenodigd. Toen we op onze fietsen aankwamen werden de fietsen aangenomen en werden we naar de enige twee stoelen geleid die er stonden. We bleken eregasten te zijn. De rest van de toeschouwers zat op een muurtje of op de grond.In de pauze kregen we een flesje prik aangeboden en de laatste dag ook thee.

Voor de finale stelden alle spelers zich op en werden ze allemaal aan ons voorgesteld. We liepen de hele rij langs met voor ieder een persoonlijk woordje. We voelden ons net de hertog en de hertogin van Kent op Wimbeldon…..
Iemand anders heeft hier foto’s van gemaakt, maar die zijn w.s. mislukt, want de lens stond uit, dus w.s. op het verkeerde knopje gedrukt.

Ik kan zo nog wel dertig A viertjes vol tikken, want iedere dag beleefden we wel wat natuurlijk. Veel dingen hebben we ook weer herhaald, zoals een boottocht over de rivier en het Dutch canal. De natuur is daar overweldigend. Ook het tochtje op zee met een historische catamaran hebben we weer herhaald. En natuurlijk hebben we weer fietsen gehuurd en fietsten iedere ochtend een aantal kilometers.

En dan zal ik maar zwijgen over mijn nachtelijke escapades….. Ik sliep daar weer bijzonder slecht, w.s. door de warmte en de muskieten. Dus het naar bed gaan werd daardoor vaak uitgesteld. Onder het genot van een drankje werd deze tijd dan vaak doorgebracht in een kroegje aan de overkant. Beregezellig!

Een verrassing voor ons was dat Fedor ons stond op te wachten op Schiphol. Dat bespaarde ons een vermoeiende treinreis.

En, het is al haast gewoon, alles zag er keurig verzorgd uit in en rond Schoonhoeve. Dankzij onze oppassers Fedor en Francisca.

Nu zijn we twee dagen verder. Diny heeft alle vakantiewas al weer weggewerkt en gaat  morgen weer aan het werk en heeft dan meteen een dag van 11 uur…..

Donderdag gaan we naar Urk om een plaatsje uit te zoeken op de camping voor onze stacaravan. Toch een eigen onderkomen op Urk dus.

Wat mij betreft gaan we volgend jaar weer naar Sri Lanka. Een schitterend land met de meest vriendelijke bevolking op deze aardbol. Maar of het er ook van zal komen….. Op 24 juli a.s. trouwt er iemand die we kennen van het hotel. We krijgen een uitnodigingskaart. Een mooie gelegenheid om nog eens te gaan!!

  Home

NIEUWS VAN
"SCHOONHOEVE" (4) 

oktober 2003.

Na een spannende en soms zelfs emotionele periode in ons leven, dan eindelijk weer een aflevering van Schoonhoeve nieuws.

Spannend was de afgelopen tijd zeker. Gelukkig en zeker ook dankbaar zijn we dat alles zo goed is gegaan.
Natuurlijk heb ik het nu over de operatie in Groningen die ik moest ondergaan.
Twee aneurysma's in mijn buik slagader waren een te groot gevaar geworden, om er mee door te kunnen leven. Een operatie, zeker niet van gevaar ontbloot, daarom waren Diny en de kinderen tijdens de operatie aanwezig in het Ac. Ziekenhuis van Groningen.
Mocht de lies-operatie niet lukken, dan moest er worden overgegaan op een grote buikoperatie. Deze laatste ingreep kost 1 op de 5 mensen het leven tijdens de operatie. Dus ik was me wel degelijk bewust van de grote risico's die eraan verbonden waren. Toen Diny mij vergezelde naar de lift die mij naar de operatiekamer bracht wisten we dan ook niet zeker of we elkaar in levende lijve terug zouden zien.....
Gelukkig is alles geweldig goed afgelopen. Via de lies is een stant (een soort voering) ingebracht die het gevaar van het knappen van de aneurysma's weggenomen heeft. Ook hebben de operators kunnen voorkomen dat ik mank zou moeten lopen doordat een ader naar de benen net niet afgesloten hoefde te worden.
Slechts één dag heb ik op bed door moeten brengen, daarna liep ik al weer over de afdeling en mocht zelfs even naar buiten voor het ziekenhuis, slechts gehinderd door 20 prikkende hechtingen in beide liezen.
Na drie dagen mocht ik dan ook al weer naar huis. Nog wel met koorts, maar dat was een reactie van het lichaam op de vreemde, ingebrachte en dus niet eigen lichaamstoffen. Dat heeft een paar dagen geduurd en toen was ik weer vrij snel in oude doen. Alleen wat moeheid gaf aan dat het toch impact heeft gehad.
Maar wat een meeleven hebben we gehad in deze periode. Natuurlijk van onze eigen familie, (nog geweldig bedankt allemaal) maar daarnaast ook uit Hollandscheveld en vooral ook uit Urk. Ik werd zelfs in het Urkerland vermeld.
In drie kerken is voor mij gebeden. Hollandscheveld, Gramsbergen en de Urker Bethel kerk. Klaas de Boer uit Urk verwoordde het zo, dat er een muur van gebed om me heen was. Zo hebben we dat binnen ons gezinnetje ook mogen ervaren. Dankbaarheid aan de Allerhoogste past ons dan ook!.
Om de drie maanden moet ik nu voor controle naar Groningen, maar dat is ook omdat ik meewerk aan een wetenschappelijk onderzoek over de eerder genoemde operatie- technieken. Ook is de ingebrachte stof van de stant vrij nieuw, nog maar twee jaar oud, dus des te meer reden om alles goed in de gaten te laten houden.
Gelukkig mogen we wel weer in januari naar Sri Lanka. We hebben al geboekt en gaan een maand de winter hier ontvluchten.
Ook Diny kreeg goed nieuws te horen. Ze is (na negen jaar) genezen verklaard van haar hart problemen. De pompfunctie en grootte van het hart hebben zich weer helemaal genormaliseerd. Dus nog meer reden voor dankbaarheid.
 
Nog meer prachtig nieuws is er te melden, want we worden, als alles goed gaat, in maart opa en oma!! Mirjam en Ed zijn geweldig gelukkig en kwamen trots ons dit nieuws volkomen onverwacht zelf vertellen. Nou we moesten wel even een traantje wegpinken natuurlijk. En wat zijn we blij met de komst van deze baby. Ze heeft haar hart al laten spreken via de telefoon. En wat ging dat kleintje te keer.......
We hopen dat het ook zakelijk voorspoediger zal gaan. Maar de tijd zit nu wat dat betreft niet mee. Opdrachten moeten letterlijk bijelkaar geschraapt worden
 
En ook Fedor en Francisca kwamen met geweldig nieuws. Want zij hebben besloten volgend jaar 3 september in de huwelijksboot te stappen. Ze hadden al een samenlevingscontract getekend, maar ze maken het nu nog een tikkeltje officiëler.
Een bevestiging van hun gevoelens voor elkaar, met het doel een leven lang met elkaar door te brengen.
Een leuke bijkomstigheid is natuurlijk, dat er dan voor de familie en vrienden een groots feest op stapel staat!!! De voorbereidingen kunnen alvast getroffen worden!
Gemeentehuis, restaurant en band zijn al geboekt! tegenwoordig moet je er vroeg bij zijn. Want op het gemeentehuis bleek op de geplande dag alleen half drie nog vrij te zijn om te trouwen. De resterende uren waren al bezet. Ook de door hen gewenste band bleek al bezet te zijn. Gelukkig hebben ze nu een goed alternatief.
 
Helaas hebben zich nog geen kopers gemeld voor ons paradijsje. Wel kijkers, maar geen kopers.....
We hebben ook de indruk dat onze makelaar niet zo geweldig actief is. Diny zou wat dat betreft een betere makelaar kunnen zijn. Zij heeft al heel wat reclame gemaakt voor onze woning. Gratis advertenties gezet en gratis ons huis op woon T.V. laten zetten. (dit allemaal in reclame bladen en T.V. die bij hun op de zaak gemaakt worden). Ook heeft zij de laatste kijkers naar ons huis gelokt. Een juwelier uit Hoogeveen. Maar tot vandaag hebben we nog niets gehoord. Maar de markt is overvoerd met woningen en het lijkt dat er een soort stilstand is ontstaan. Afijn we rekenen er op dat we hier nog wel een jaar zitten....
En gelukkig dringt alles nu veel minder dan een maand of drie geleden!!
 
Wat we al wel weer regelmatig gedaan hebben is een bezoekje brengen aan Urk.
Voor mij nog steeds de ideale woonplaats.
Maar een goed alternatief is het om er regelmatig eens naar toe te gaan. Dan blijft het w.s. ook nog leuker (volgens Diny).
De afgelopen week heb ik waargenomen in het pension van de familie Spit, die een weekje naar Praag gingen met het zangkoortje waar Henk lid van is.
Dus een week pensionhouder!! Gelukkig was het hoogseizoen al achter de rug en liep het niet storm met de aanmeldingen. Er zijn 7 kamers, dus niet al te veel, maar als het volgeboekt is weet ik dat het vrij hectisch kan zijn.
Interessant vond ik het wel want hoewel er weinig aanmeldingen waren is het toch interessant wie de binnenkomers zijn. Zo kwam er een Duitser die onderdak zocht op Urk voor zijn zeilboot. Hij had een lijstje bij zich met nog drie andere plaatsen waar hij zijn boot eventueel op het droge wilde leggen.
Ik kwam met hem in gesprek, hij was alleen. En ik dacht in je eentje op een zeilboot op het IJsselmeer? Toen ik hem daar naar vroeg begon hij te lachen en vertelde dat hij in z'n eentje de atlantische oceaan over gestoken was.....
Een soort van de Velde dus!!
Diny kwam half in de week. Het was gelukkig prachtig weer. We hebben er dan ook een paar leuke dagen van gemaakt. Ome Meindert en tante Albertje zijn ook nog even in het pension geweest. En zelf zijn we bij tante Lena op bezoek geweest.
Die verandert totaal niets. Ze is wat magerder geworden en haar gezicht begint wat meer te tekenen, w.s. ook door de pijn in haar gewrichten. Maar haar humor is ze zeker niet verloren. Ze vond het prachtig dat we zo trouw zijn in de bezoeken aan haar.... Ze is nog even belangstellend naar iedereen!!
 
Inmiddels heb ik ook alle activiteiten op muzikaal gebied weer opgepakt. En dat is te merken. Bijna geen avond meer thuis en dat met de kerstconcerten in het vooruitzicht.....
Ook heb ik samen met iemand anders in de grootste kerk van Deventer gespeeld tijdens het kerkelijk huwelijk van een mede muzikant (zoon van dirigent Mink).
In deze "samen op weg" kerk zat geweldig veel akoestiek, dus klonk het geweldig.
Diny was mee en we hebben een heerlijk diner en een leuke avond gehad.
Ondertussen kijken we toch stiekem ook rond naar huizen, al kunnen we nog niets beginnen. En soms verenigen we het nuttige met het aangename. Zo hebben we op een prachtige dag een fluisterbootje gehuurd en gevaren in de omgeving van Belt en Schutsloot. Maar dan op de plaatsen waar we met onze eigen boot niet konden komen.
Toch is er rondom Schoonhoeve ook nog het nodige te doen. Alle wilgen moeten nog geknot en er moet nog 200 meter heg geknipt worden. Dus wie zich geroepen voelt..... (grapje!). 
 
Wim (en Diny).
 

Home

NIEUWS VAN
"SCHOONHOEVE" (3)  - juli 2003.

Eindelijk dan deel 4 van Schoonhoeve nieuws. En het zou best wel eens de laatste aflevering kunnen zijn van het nieuws van Schoonhoeve. Ons paradijsje hebben we n.l. noodgedwongen te koop gezet. Het is allemaal nog erg vers, maar we zagen het eigenlijk al langer aankomen. Mijn lichamelijke handicap was al van dien aard, dat het best wel een opgave was om alles bij te houden. Ook wisten we dat er op kortere of langere termijn weer een operatie aan zat te komen. Nu is het dan zover dat het ook noodzakelijk is. Met twee aneurysma’s rondlopen in je buik betekent dat je letterlijk tijdbommetjes bij je draagt. Alleen moet het niet zover komen dat ze ontploffen. Dus zal er iets gedaan moeten worden. Zelfs als hier de nodige risico’s aan zitten. Dat zal dan op 28 juli a.s. gebeuren in het Ac. Ziekenhuis van Groningen.

De eerste tijd na de operatie zal ik moeilijker kunnen lopen. Dat kan zich weer herstellen zei de chirurg, maar zeker is dat niet. Dus al met al reden te meer om ons paradijsje te koop te zetten. Verhuizen is ons niet vreemd, maar hier weg te moeten gaan, raakt ons allemaal behoorlijk.

Afgelopen week hadden we bezoek van een bekende Urker godsdienstleraar, Klaas de Boer, die ook regelmatig in Gramsbergen preekt. Hij en zijn vrouw waren zeer onder de indruk van Schoonhoeve en de omgeving. Hij vroeg me zelfs of ik nog wel naar de hemel wilde. Zo paradijselijk…..

Het valt dan ook niet mee de normale gang van zaken van de afgelopen tijd te beschrijven met dit gegeven in je achterhoofd.

Maar het leven gaat verder. Dus moeten we wel aan onze toekomst blijven denken en inmiddels hebben we al een andere woning bekeken, ook in Hollandscheveld.

Uit Sri Lanka hebben we een weekend mensen te logeren gehad. Een bevriend paar, waarvan de man een Sri Lankaan is. Hij heeft al eens als fiets gids ons prachtige plekjes in Sri Lanka laten zien. Nu waren de rollen omgedraaid. Ook mensen uit Heerhugowaard zijn hier een weekend geweest. Ook hen kennen we van onze vakanties in Sri Lanka.

Ook zijn we 14 dagen op vakantie geweest op Urk. Voor mij is Urk als woonplaats nog steeds wel een optie, dat heb ik al eens eerder beschreven. Diny twijfelt sterk. Het zal wel Drenthe worden, vermoed ik…(maar met regelmaat naar Urk!!!).

Toch hebben we erg genoten op Urk., ook Diny.

Bert en Hendriët, met Kees en Pien en later ook Bregje en Aaldert hebben we te gast gehad. De jongste Kramer telg genoot zichtbaar van alle aandacht. Wat een makkelijk kind is dat. Ook Fedor en Franciska zijn een paar daagjes geweest. Verder hebben we nauwelijks lege uurtjes gehad. Dus een drukke 14 dagen. Veel Urker familieleden en vrienden in ons huisje ontvangen. De voertaal was voor mij deze 14 dagen Urkers. En dan de vis…… Van alle kanten werd ons vis aangeleverd. Zelfs gerookte aal en poon. Soms, als we niet thuis waren, hing de schol en tong aan de deurknop.

Niet alleen familieleden zorgden voor de vis, maar zelfs buren en wildvreemden. Zo hebben we, samen met Bert en Hendriët, bij mensen kibbeling gegeten in de tuin. (de fam. Henk Post, van Hallelujah) We kennen hen nog maar kort, erg aardige mensen, maar gastvrijheid is een Urker nou één keer niet vreemd. Met regelmaat hebben we gegeten bij Co en Henk Spit. En Co kan koken!

Leuk was ook het tochtje met de reddingssloep. Even buitengaats geweest, bij windkracht 5.

We zijn twee keer ter kerke geweest in de Bethel, een ervaring die ik niet graag gemist had. En dan natuurlijk zingen in de zomer! In de middag zaten we al te galmen in het kerkje aan de zee. André Post was daar solist. Hij is een Urker die vroeger in Hallelujah zong, maar nu operazanger is. Geweldig wat een stem heeft die man.

In de avonduren zijn we naar de Bethelkerk geweest waar het Van Gemerens familiekoor optrad. We hadden ons er niet veel van voorgesteld, maar het was in één woord geweldig, 80 familieleden die evangeliserend zingend door het land trekken. Is het ook iets voor onze familie, daar zitten toch ook erg goede zangers onder?

Inmiddels zijn we na de vakantie al weer naar Urk geweest om onze telefoon-oplader te halen, (want die hadden we in het stopcontact laten zitten in het vakantiehuisje) en om Crescendo te zien optreden.

Nog steeds gaat er een rilling over mijn rug als de eerste koorklanken door de kerk gaan.

Leuk was dat we na afloop van iemand gratis een bandje kregen aangeboden van de vorige zingen in de zomer met het van Gemerens familiekoor. Dus kunnen we ons zelf horen zingen…. Ik wilde betalen, maar er werd gezegd, "dat is al eriegeld". Binnenkort gaan we weer, omdat dan de Urker zangers optreden. Ook gaan we natuurlijk naar het optreden van Hallelujah op 6 augustus a.s. en naar de afsluiting op 20 augustus wanneer een samengesteld mannenkoor optreedt. Dit allemaal bij leven en welzijn natuurlijk. 

De muziekverenigingen hebben vakantie en liggen dus stil. Maar dat wil niet zeggen dat ik mijn instrument opgeborgen heb. Zelfs op Urk heb ik nog regelmatig gespeeld in ons zomerhuisje. De buren konden mee "genieten" Dus toen Bregje ons huisje zocht en ze aan de buren (het Haventje van Urk) van ons vroeg waar we zaten, vroegen ze haar "et ie een trompet", nou dan was ze bij het goede huisje geweest, want ze hadden me ‘s ochtends nog horen spelen. Verder heb ik nog gespeeld op het 40 jarig huwelijksfeest van de Venniks. Samen met Fokke en Corrie Boonstra, resp. op bariton en saxofoon en met zang van Wim Riko hebben we het "Grambarg’n, stad aan de Vechte" ten gehore gebracht. Iedereen zong en deinde mee.

Er zijn 6 hertjes geboren! Helaas is er één overleden. Maar de andere vijf maken het prima. Ze lopen nu al met de rest van de kudde door het land. Verder zijn er 3 kuikentjes uitgebroed en het broed seizoen is nog bezig want er zitten nog een paar kippen op eieren.

Onze pony is uit ons gezichtsveld verdwenen. Toch verkocht door de buurman…..

Het in januari geboren bokje heb ik net vandaag van de hand gedaan. Die was alweer actief zijn moeder aan het dekken. Aan inteelt hebben we geen behoefte.

Diny haar zus heeft inmiddels een nieuwe heup gekregen. Dat gaat goed, maar ze moet ook nog aan het zelfde been een nieuwe knie krijgen. Dat zal over enige tijd gebeuren. Ook de andere heup en knie zijn aan vervanging toe. Dus ze moet eigenlijk voor een totale revsie. Haar man zit ook wat in de lappenmand, een longontsteking.

Bij Mirjam en Ed is alles goed, maar ze hebben wel erg te lijden onder de economische crisis. Ze zijn zich ook aan het oriënteren op de huizenmarkt momenteel. De zaak heeft ook een nieuwe domicile gekregen. De exacte plaats is mij ontschoten. Ze willen nu ook dichter in de buurt van de zaak gaan wonen.

Ook op het werk van Fedor is de economische recessie te merken, maar voor hem heeft dit gelukkig nog geen gevolgen. Wel zal het merkbaar worden via de CAO afspraken….

Bij Diny haar werk lijkt het weer een beetje aan te trekken. Ze draait weer als van ouds de nodige extra uurtjes. Klagen hoor je haar er niet over. Gelukkig krijgt ze tijd voor tijd, dus daardoor kunnen we wat langer op vakantie. Dat heeft ze dan ook wel nodig….

Ik zou nog bijna de familiedag overgeslagen hebben. En dan zou ik toch zeker Henk en Rita te kort gedaan hebben. Want deze eerste familiedag was voortreffelijk georganiseerd. Ik denk dat iedereen het een erg leuke dag heeft gevonden. En het weer zat mee, zodat ook de buitenactiviteit (het klootschieten) door kon gaan.

Na de familiedag mochten we de Scherpenzelers een dagje te gast hebben. Het was stralend weer en we hebben nog buiten zitten te genieten van Urker tongetjes.

Volgend jaar zijn wij aan de beurt. Dat het een Urker dag zal gaan worden was wel bijna voorspelbaar. Maar ik vind dat iedereen toch moet weten waar de familie haar roots heeft liggen. Een "ginkiestocht" en een bezoek aan het museum laten zien hoe onze vaderen en voorvaderen geleefd hebben.

Tenslotte wil ik onze webmaster Bert van harte herstel toewensen en hopen dat hij gauw verlost zal zijn van zijn ongemakken. Een Urker gezegde luidt "zo bin je gezoend in zo moet je poepen". Dat is hier wel op zijn plaats dacht ik. Voordeel is wel dat hij nu de gelegenheid heeft om dit verhaal op de site te zetten. Al zal dat wel staande moeten gebeuren, vermoed ik...

Genacht jelui!!

O, ja dat vergat ik nog. Voor het event. nieuwe huis weet ik al een naam, wat denken jullie van "Robbedoos"?

Wim, (voor de Urkers alias oal, alias Willem.)

Home

NIEUWS VAN
"SCHOONHOEVE" (2)
                                               

Het is de laatste tijd erg rustig op deze site. En ik betreur het dat niet meer familieleden gebruik maken van de mogelijkheid hun creatieve ei hier te leggen. Maar ik begrijp dat  velen van ons nu zitten te broeden op een mogelijke productieve bui. Of tot ze eindelijk eens de geest krijgen….
Maar… wil een site als deze leuk blijven dan is regelmatig inhoudelijke vernieuwing nodig. En ik kan me voorstellen dat de webmaster niet om kopij gaat bedelen.

Dat ei moest ik toch even kwijt in de hoop dat dit geen windei zal blijken te zijn! 

Dan toch nu het Schoonhoeve nieuws.

Eindelijk staat dan nu de naam Schoonhoeve op onze boerderij. Het heeft heel wat gekost, in alle opzichten, om het zover te krijgen. Maar nu is het dan zover. Dus dekt de titel in ieder geval de lading…… Ik zal Bert vragen een foto met de naam op het huis in de Esch Express te zetten.

Onlangs mocht ik beleven om het 50 jarig jubileum te vieren als muzikant in de Hafabra (harmonie, fanfare, brasband) wereld. Tijdens de jaarlijkse uitvoering bij Heyink werd hier de nodige aandacht aan gegeven.Het werd een avond vol verrassingen voor mij. Natuurlijk was Diny op de hoogte van al deze verrassingen. Zo wist ze al maanden van te voren dat de kinderen aanwezig zouden zijn. Broers en zussen uitgenodigd waren. Voor mij was wel de grootste verrassing dat Mirjam die avond als lady speaker zou optreden.
Ik wist hier totaal niets van. Zelfs de avond voor de uitvoering heb ik nog op de muziekrepetitie gevraagd waarom er geen ladyspeaker vermeld was op het programma of dat er überhaupt wel een ladyspeaker zou zijn. Er werd toen gezegd dat er dit keer geen ladyspeaker zou zijn, maar dat de dirigenten  zelf de muziekstukken zouden toelichten. Toen Hendrikus Mink dan ook een ladyspeaker aankondigde en dat ze zichzelf moest voorstellen aan de bomvolle zaal, viel ik bijna van verbazing om. Het bleek Mirjam te zijn. Dat leek me onmogelijk, want dan zou ik het toch wel gemerkt hebben? Maar fantastisch was het wel natuurlijk. En ze deed het met verve! Ed trad daarnaast op als fotograaf . Hij rende van voor naar achter en van links naar rechts om maar alles vast te leggen.
Van de bond van Chr. muziekverenigingen kreeg ik een gouden speldje met een piep klein saffiertje erin. Daarbij was er ook een oorkonde. Diny had een gouden speldje (een bariton) helemaal uit Limburg laten komen. Fedor en Franciska gaven een prachtige sweater met als opdruk “I love my bariton”  Er stond een afgebeelde bariton op. Daarnaast nog bloemen.
Van Ed en Mirjam was er spirituosa met daaraan  een klein boekje met opmerkingen over muziek. Ook van hen waren er bloemen. Namens de rest van de familie waren Henk en Rita er. Van hen kreeg ik een in glas geblazen viool sleutel, via een glasblazer in Dalen.
Voor mij werd het een onvergetelijke avond. Ook viel bij de aanwezigen het muzikale gedeelte bijzonder in de smaak. Jammer dat zaal Heyink als concertzaal totaal ongeschikt is.
Inmiddels is de muziekvereniging uit Ane weer overgegaan tot de orde van de dag. We moesten afgelopen zaterdag deelnemen aan de Nederlandse open fanfare kampioenschappen in Drachten. Een hele eer natuurlijk. We kwamen uit in de laagste divisie. We eindigden van de 5 korpsen ook als laatste, maar waren toch niet ontevreden over ons optreden. We hebben 83 punten behaald, dus een 8,3 gemiddeld. Normaal gesproken zou dat op een provinciaal concours een goede eerste prijs zijn!! Maar de eerlijkheid gebied mij te zeggen dat de anderen beter waren.

Met de muziekver. Van Hollandscheveld moet ik op 4 mei tijdens de dodenherdenking de last post spelen. Eigenlijk niet zo normaal om dat op een bariton te doen, maar de trompettisten durfden niet…..

Ook met het regionale vrijetijdsorkest uit Hardenberg  moeten we regelmatig optreden. Vaak in bejaarden of verpleeghuizen. Binnenkort twee keer in Almelo. De diverse optredens bij kerkdiensten zal ik allemaal niet noemen, want dat doen alle drie verenigingen.

Onze buurman is na jarenlang ziek zijn vorige week overleden. Wat er nu met de buurvrouw gaat gebeuren is nog niet bekend. Ook zij is n.l. al jaren ziekelijk. We zien de laatste dagen wat meer activiteit van een dochter met haar gezin hier in de buurt. Het lijkt erop dat ze bij haar ingetrokken zijn. Maar ons contact is niet van dien aard dat we op de hoogte gehouden worden. Want zelfs het overlijden hoorden we een paar dagen later en ook nog via andere kanalen. Diny is naar de rouwdienst geweest. Zij kwam er af en toe wel eens.

Het voorjaar laat in het dierenbestand ook zijn sporen na. Vlak nadat we terugkwamen van vakantie zijn er twee geitjes geboren. Een tweeling dus. Eén van de twee heeft het niet gered, maar de ander dartelt gezond door de wei. Jammer is het, dat het weer een bokje bleek te zijn. Dus op termijn moet ook dit diertje weer het veld ruimen.
Een jong hertje, vorig jaar geboren, is na twee dagen ziek zijn overleden. Zo af en toe gebeurt dat toch wel eens. Wat het mankeert heeft blijft een raadsel voor ons.
De pony hebben we na veel wikken en wegen toch verkocht. Het dagelijkse ritueel om de stront uit het land te verwijderen werd toch te veel. Bonny staat nu bij de buurman in het land. Maar dat zal wel niet zo lang meer duren dan verdwijnt ze denk ik wel uit ons gezichtsveld.
Een opkoper heeft het eendenbestand bij ons drastisch uitgedund. Maar er zit nu al weer een eend te broeden op 8 eieren. Ook een kip zit nu te broeden op haar eieren. Dus er staat weer genoeg aan te komen. Een poging om sierduiven in de duiventil te houden is voor de tweede keer mislukt. Ik heb ze een week vastgehouden, maar na twee dagen was er geen duif meer te zien. Het stikt ook van de roofvogels in onze buurt.
De poes van Ed en Mirjam heeft het erg naar haar zin bij ons. Gelukkig laat ze de dieren in het land met rust. Wel zien we her en der dode muizen liggen. Dus doet ze haar plicht. J

Fedor heeft de vijver verfraait met een fontein. Tot zijn borst stond hij in het ijskoude water om e.e.a. te instaleren. Een uur daarvoor lag er nog ijs op de vijver…. Gevoelloze benen was het gevolg. Gelukkig duurde dit niet zo lang.

Ons tuintrekkertje is kapot. Motorisch lijkt er veel aan de hand te zijn, dus moeten er onderdelen vervangen worden. Dat betekende dat ik achter een leenmaaier moest lopen. En dat was nauwelijks te doen. Want de eerste keer maaien in het nieuwe seizoen is altijd extra zwaar. Hopelijk dat dit niet te lang duurt, want dat is voor mij niet te doen. Daarvoor is de oppervlakte te groot. Gelukkig is het spit werk afgerond, ook dat is altijd een hele klus in het voorjaar.

Diny werkt per 1 januari 3 dagen per week. Haar werkweek is dus lekker kort. Dat heeft zo zijn voordelen. Gisteren zijn we bijvoorbeeld naar Urk geweest. Het was stralend weer. En dan is het prima toeven op Urk! We hebben dus alvast een voorproefje genomen op onze vakantie op Urk . In juni hebben we twee weken een huisje gehuurd op Urk aan de haven. We hebben het al bekeken en het zag er prima uit. Het is een gerestaureerd Urker huisje. Kamer, keuken en drie slaapkamers.  Er is een wasmachine en een magnetron. Het is een 6-persoonshuisje, dus gasten zijn er van harte welkom. Andere jaren gingen we altijd met de boot, helaas is dat verleden tijd, maar dit is een goed alternatief.
We stonden gisteren nog even op de haven toen er iemand op me af kwam en zei “jullie zijn ook niet van Urk af te branden” Hij wist nog dat we met ons bootje bij het strandje gelegen hadden en muziek draaiden van Leuster. Ik kreeg ook nog een complimentje voor de beheersing van de Urker taal. En ja, dan groei ik….

Verder kwamen we Bonnie en haar dochter tegen en Kees van ome Reinier. Ook zijn we nog een uurtje bij ome Meindert en tante Albertje  geweest. Dat vonden ze erg leuk. Ome Meindert wordt erg oud, vooral te wijten aan zijn beroerte.
We hebben verder nog een lekker visje gegeten bij Baarssen. En natuurlijk zijn we bij de fam. Spit geweest. Die zitten momenteel in Sri Lanka. Maar Jannetje en Hendrik waren er wel (zus en broer). Dank zij een actie op Urk konden Henk en Co Spit 34 bedjes aanbieden aan een kindertehuis op Sri Lanka. Ik heb hun gedurende hun vakantie daar op de hoogte gehouden van het landelijke en Urker nieuws. Dat betekende twee keer per week een lange mail naar Sri Lanka sturen. En soms in het Urkers……
Voor mij blijft Urk trekken. Hoe dat komt kan ik niet verklaren, maar dat zit w.s. toch in de genen. Of we er ooit gaan wonen betwijfel ik, want Diny vind Urk best wel leuk, maar om er te gaan wonen…..zou wel eens een stap te ver kunnen zijn. Ook zouden we denk ik toch de nodige moeite hebben met bepaalde leefwijzen op Urk. Al zitten er ook heel veel goede kanten aan diezelfde leefwijze.
Voorlopig zitten we in het Drentse ook nog goed en in een uurtje zitten we op Urk, toch? Maar dat Urk van klieven is, is wel zeker!!

Nou dat was het weer vanuit Schoonhoeve. Dat iedereen hier welkom is hoef ik denk ik niet meer te zeggen. Slaapplaatsen zijn er genoeg. En het is hier schitterend. De hof van Eden is er niks bij. Maar ik betwijfel of Adam ook zoveel werk in zijn tuin had. Die had vast hulp van hogerhand.

Diny en ik hopen jullie allemaal in goede gezondheid te ontmoeten op de Kramerdag op 3 mei a.s. Op die dag zullen wij ook de datum en het  programma voor de Kramerdag van volgend jaar aan jullie voor leggen.

Genacht ! !

Home

NIEUWS VAN
"SCHOONHOEVE" (1)

Wat een woelige tijden hebben we doorgemaakt.  Het toch nog vrij plotselinge overlijden van moeder/oma Booy, De geboorte van Pien en ook de geboorte van Marit. Daarna onze Sri Lanka-vakantie en thuiskomst. Nu zit ik hier met een zware griep achter de PC om jullie deelgenoot te maken van de Schoonhoeve perikelen.

Wat de naam betreft worden er nu toch vorderingen gemaakt. De naam SCHOONHOEVE is klaar. We kunnen hem ophalen en bevestigen op onze boerderieje. Klaver 4 is nog steeds Klaver 4, dus dat zal ook wel zo blijven en ook de naam Schoonhoeve zal wel geschiedenis gaan worden. Want de praktijk is, als er een naam op een huis staat de naam ook gebruikt gaat worden in de volksmond. Die ervaring hadden we in ieder geval wel bij Klaver 4

Dan het overlijden van oma Booy.
In de vorige aflevering van Schoonhoeve nieuws schreef ik al dat we moeder steeds verder achteruit zagen gaan. Alleen dat werd ontkent door de professionals. Zodat het overlijden voor ons toch nog heel onverwacht kwam. Gelukkig was Diny bij haar. Ik was bezig iedereen te bellen, maar de rest van de familie kwam pas toen ze al overleden was.
Vooral voor Diny en Corrie is dit overlijden een hele klap. Diny is de laatste jaren bijna dag en nacht met haar moeder in de weer geweest, ondanks dat ze de laatste tijd verzorging kreeg van het verzorgingstehuis, al stelde dat niet zo heel veel voor helaas. De uitvaartdienst en begrafenis waren één getuigenis van dat het niet eindigt na dit leven.
Geweldig, dat jullie er allemaal waren.
Bedankt voor jullie aller medeleven!!!

De geboorte van Pien (en Marit).
Dat de cyclus van het leven gewoon door gaat, bewees de geboorte van Pien. En wat een gezegende ouders om een gezonde dochter te krijgen. In augustus word ik 60, de meesten worden op die leeftijd opa. Maar ik voel me nu aanmerkelijk jonger met de geboorte van een oom-zeggertje. Pien is een erg leuke naam, maar Wilma was ook leuk geweest toch?
Dat deze geboorte veranderingen in het huis van onze webmaster teweeg zal brengen mag duidelijk zijn. Hopelijk blijft er ook nog tijd over om deze site bij te houden, anders zie ik ook deze site ter ziele gaan.
Op dezelfde dag dat Pien geboren werd, kregen ook Mariska en René een gezonde dochter. Dus Diny en ik werden twee keer tante en oom op één dag….

De Sri Lanka vakantie.
We hadden al geboekt voor de vakantie naar Sri lanka. Maar of we ook werkelijk zouden gaan hing vooral af van de toestand van oma Booy. Toen ze toch nog vrij plotseling overleed, zaten we twee weken voor de vertrekdatum. Dus een hectische tijd volgde, want het huisje moest leeg. Zo zaten we al op dag van begraven al te dubben waar alles naar toe moest.
De dag na de begrafenis zijn we al begonnen met het leeg maken van de woning. We zouden dit keer immers een maand naar Sri Lanka gaan.
De verzorgingstehuizen zitten dringend verlegen om woonruimte, zodat we haast moesten maken met de ruiming. Na een week was de woning leeg. Het ging toch nog vlugger dan we dachten.
Hoe gek het ook klinkt, we konden nu met een gerust hart op vakantie gaan.
Ik vond dat vooral voor Diny deze vakantie op het juiste moment kwam. Op deze mannier zou ze niet in een al te groot gat vallen. Gelukkig bleek dit ook zo te zijn. Zat ze de eerste week steeds met haar gedachten bij haar moeder, dit verdween allengs doordat we erg actief waren deze vakantie.
Doordat we fietsen gehuurd hadden werden de mogelijkheden ook veel groter voor ons, om ons buiten de gangbare paden te begeven.
Zo kregen we toch weer een totaal ander beeld van Sri Lanka dan het beeld dat we andere jaren zagen.
Bovendien gaven de fietsen ons veel meer vrijheid in gaan en staan. Zo fietste Diny regelmatig naar een daar wonende Nederlandse vrouw. Zij heeft daar een Sri Lankaan op de kop getikt waarmee ze ook al eens bij ons in H’veld is geweest. (In mei komen ze weer hier).
Ik fietste dan naar een man die we op onze allereerste vakantie hebben leren kennen.
Maar zo langzamerhand kennen we daar al zoveel mensen dat het eigenlijk niet goed meer bij te houden is. Iedereen kent ons inmiddels in de straat. Tochten hebben we eigenlijk alleen per fiets gemaakt, soms wel 20 kilometer. Wel hebben we natuurlijk nog een prachtige boottocht gemaakt op de rivier. Je waant je in het paradijs. Ook hebben we een drie uur durende tocht gemaakt met een catamaran boot op zee. Ik vermoed dat die boot wel een paar honderd jaar oud was.
Deze boten worden nog dagelijks gebruikt voor de visserij. Verder zijn we nog een dag in de hoofdstad Colombo geweest om te winkelen. Maar dat is beslist geen aanrader. Een vieze stinkende stad met veel luchtvervuiling door het geweldig drukke verkeer.
Diny vond het strand leven geweldig,  ze kon lekker onderuitgezakt liggen met een boek of een tukkie doen. Dit buiten onze gezamenlijke fietstochten om natuurlijk. Ook was ze deelgenoot van de romances en knallende ruzies die soms zo maar in het openbaar plaats vonden.
Ik vond het leuk meer kennis te nemen van de gebruiken en gewoontes van de Sri Lankanen. Als Diny mij miste stond ik weer ergens te kleppen met deze of gene in de straat. (het lijkt wel Urk) Ik ben daarom maar een e mail contact begonnen met de beheerder van het internet café. Zo blijf je op de hoogte.. 
Dit jaar heb ik wel meer last gehad van buikloop. Zeker drie dagen ben ik totaal leeggelopen.
Ook plaagden de muskieten mij meer dan andere jaren. De souveniertjes daarvan jeuken nu nog! Diny had daar veel minder last van. De maand was voor mij nog te kort. Ik heb me geen moment verveeld en Diny ook niet. De warmte en zelfs ook de hitte deed mij erg goed. Ik zou zo wel weer terug willen.
De maand vakantie was voor mij nog veel te kort…….. Diny miste vooral de stemmen van de kinderen. Dat krijg je, als je alleen maar intensief mailt, vanwege de prijs…..
Bij vertrek sprak ik nog een taxi chauffeur die we ook al langer kennen. Met hem heb ik de afspraak gemaakt dat we volgend jaar (of eerder) een paar dagen aan de oostkust gaan kijken. Dat was tot voor kort streng verboden oorlogsgebied, maar is nu vrij gegeven omdat de vrede min of meer getekend is. Het moet daar geweldig mooi zijn met parel witte stranden. Dus onze vakantie voor volgend jaar staat al weer vast!!!

Terugkomst.
Bij terugkomst bleek weer eens dat we kunnen beschikken over voortreffelijke oppassers. Fedor heeft een nieuwe ruif gemaakt voor de herten en de pony. Het is of hij zo kant en klaar gekocht is. Een stukje vakwerk waar je U tegen kunt zeggen.
Ook in de kas heeft hij grote opruiming gehouden. Daarnaast heeft hij nog diverse kleinere reparaties verricht.
Het oppassen werd nog verzwaard door de lage temperaturen. Het water bevroor, dus moest het regelmatig ververst worden. Zelfs moeder Knegt werd ingeschakeld….
Eén hert heeft het niet gered, maar die was al ziek toen we vertrokken.
Franciska had het huis van binnen een grote beurt gegeven. Want al waren wij er niet, stof circuleert altijd. Het was dan ook blinkend schoon.
Het geeft ons een geweldig rustig gevoel dat de zaken zo goed worden waargenomen.

Boot.
We hebben besloten af te zien van het kopen van een boot.
Alles overwegende kwamen we tot de conclusie, dat de aanschaf te duur zou zijn in verhouding met het gebruik. Ook worden we een dagje ouder en het onderhoud is ook een steeds weer terugkerende belasting. Zeker als je zo woont als wij. Werk zat! Bovendien, een fluisterbootje is zo gehuurd.
Wel zouden we wat vaker op vakantie kunnen gaan. (wat mij betreft twee keer per jaar naar Sri Lanka) Maar daarover moeten we eerst in gesprek met onze oppassers.
Er zijn nu eerst plannen om in juni een huisje te huren op Urk voor een dag of veertien.
Bovendien wordt ik dit jaar 60. Dat geeft mogelijkheden tot een aantal dagen vrij reizen met de trein en ook Diny kan dan al een korting krijgen van 40%. Dit betekent dat we vaker op bezoek kunnen gaan bij Mirjam en Ed. Daar verheug ik me op!

Jubileum.
Dit jaar ben ik 50 jaar muzikant (in NFCM verband) De huldiging hiervan zal plaats vinden op 29 maart a.s. in de Anerhof (naast Bregje en Aaldert). 

Nou dat was het. Ik zou het geweldig leuk vinden als iedereen een dergelijke rubriek zou openen. Niet ieders leven zal zo woelig verlopen als het onze, maar ik vermoed dat er best wel het één en ander te vertellen valt. Toch ook een middel om op de hoogte te blijven van elkaars wel en wee.

Allemaal tot 3 mei a.s.! (neem mooi weer en een goede stemming mee)

Wim en Diny.

Home